Hieke's vader loopt een beetje naar achteren en kijkt hoe het wordt. Hieke voelt de schminck op haar gezicht prikken. Ze kan bijna niet meer lachen met dat spul. Dan is het net of haar wangen breken. Daarom zijn deftige dames natuurlijk zo streng.

"Even blijven zitten," zegt haar vader. Hij loopt snel naar de gang, en komt terug met de spiegel.

Hieke kijkt. Is zij dat? Die vreemde dame?

Ze krijgt er de kriebels van in haar buik, zo mooi ziet ze er uit. Ze lacht voorzichtig naar de dame in de spiegel.

Ze is nog veel deftiger dan haar moeder. Hieke's vader tilt haar van de tafel. Ze wiebelt op haar hoge hakken naar haar kamer.

Daar staat het lege poppenbedje van Pop Miep. Opeens weet Hieke weer hoe verschrikkelijk alles is. Ze is de mooiste moeder ter wereld, maar haar baby is ze kwijt. Voor altijd weg in een enge kartonnen doos.

Haar moeder is nog naar het postkantoor geweest. Om te vertellen dat het een fout was. Dat Hieke's baby helemaal niet verstuurd mocht worden.

Maar het pakje was al weg.

"Het komt nog wel goed," zei de postmeneer.

Maar het komt helemaal niet goed. Pop Miep is weg. Naar de Geheime Plek waar de echte baby's vandaan komen.

En Pop Miep hoort daar niet eens. Ze is van plastic.

Tranen zijn niet goed voor damesschminck, dat zei papa nog. Maar ze komen toch. Wanneer Hieke's vader binnenkomt is haar hele gezicht vol rode en zwarte riviertjes. Schminck met tranen, heel veel tranen.

"Wat is er dan Hieke?" vraagt haar vader.

"Ik ben mijn baby kwijt," snikt ze.
"Wat is nou een mooie moeder met een baby in een kartonnen doos op een Geheime Plek?"

Hieke's vader komt naast haar op het bed zitten. Samen kijken ze verdrietig naar het bedje van Pop Miep.

Niemand weet een oplossing.